Anni-Kristiina Juuso
Ville Haapasalo
Viktor Biĉkov
En la filmo de Alexander Rogoĵkin
LA KUKOLO
Ŝminkisto: Olga Ŝamkoviĉ
Kostumisto: Marina Nikolajeva
Sono: Anatolij Gudkovskij Sergei Sokolov
Komponisto: Dmitri Pavlov
Redaktoro: Julia Rumjanceva
Aspektigisto: Vladimir Svetozarov
Fotografio: Andrei Ĵegalov
Produktanta manaĝero: Olga Naidjonova
Produktanto: Sergei Seljanov
Scenaristo kaj reĝisorado: Alexander Rogoĵkin
Ŝanĝu la veston.
Pretas.
Venu ĉi tien.
Tenu tion ĉi.
- Kiu elektis la lokon? - Mi. Ĉu vi ne ŝatas ĝin?
Estas bela. Dankon ja.
- Kion li diras? - Li diras, ke estas bona loko por pafisto.
- Ĉu mi lasu la okulvitrojn ĉi tie? - Jes.
Sidu ĉi tie ĝis kiam ni foriros malantaŭ la monteton.
- Se vi prenos la pafilon, li mortpafos vin. - Mi ne pafas en dorson.
Ĉiuj diras tion, tamen en la pasinta semajno oni mortpafis la Grandan Jussi tiel.
Bonŝancon al vi, soldato! Ĝis!
Damne!
Malsupren de la monteto, ĉu vi vidas?
Mi vidas. Kien poste?
...Unu turno maldekstren, la sekva — dekstren, post la bruligita ponto...
Mi kredas, ke vi estas senkulpa. Vi estas bona viro kaj honesta oficiro.
Ĉesu babiladon!
Kamarado leŭtenanto, jen mi kolektis por via vojaĝo!
Ek!
Bonan vojaĝon, kamarado leŭtenanto!
Akurate stiru!
Kamarado leŭtenanto, vi mem povas vidi la staton de la vojo!
Hej, slavoj! Puŝu la aŭton!
Oĉjo!
Mi rekonas vin! Vi laboris ĉe nia pafekzercejo.
Kio?
Apud la merkato!
Kiu merkato?
En Beĵeck. Apud la merkato.
Ne, ne estis mi.
Vi aspektas tre simile, sed antaŭe vi havis lipharojn.
- Ĉesu paroladon kun la arestito! - Ah, ne gravas!
Dankon, filetoj.
Ĉu ankoraŭ multe veturi?
Diablo scias. Ĉu ankoraŭ longe, kapitano?
Mi ne scias. Mi neniam iris laŭ ĉi-vojo.
Kamarado subleŭtenanto, permesu deiri?..
Kamarado subleŭtenanto, estas niaj, niaj sturm-aviadiloj.
Mi mem vidas!
Kamarado subleŭtenanto, ĉu mi rajtas deiri? Necesas al mi.
Bone.
Nur malproksimen ne foriru. Mi pafi ne ŝatus.
Kamarado subleŭtenanto, ĉu vi havas paperon?
Nu, sole vian taglibron. Tamen ankaŭ ĝin mi ne povas doni, ĝi estas indico de via krimo.
En ĝi estas ĉio pri vi kaj via amiko...
...pri via kontraŭ-sovetia korespondado.
Mi tiajn sen juĝo mortpafadus...
Ne timu. Mi ne volas malutili. Mi nur prenos iom da via forto.
Ĝin bezonas la vundito. Ne timu.
Kie mi estas?
Ĉi tiu amuleto helpos vin batali kontraŭ la malforto en via korpo.
Mi bezonas...
Ne hontu.
Nu faru!
Vi resaniĝos. Nun dormu.
Hej, leŭtenanto, ĉu vi malsukcesis?
Mi ankoraŭ pisos sur viajn tombojn!
Saluton. Mi bezonas forpreni la ĉenon.
Mi bezonas forĝiston.
Ĉu vi parolas la finnan? Mi volas demeti tion ĉi!
Ĉu vi komprenas?
Vi deziras forigi la feron, ĉu? Ĉu vi estis kaptito?
Mi ne komprenas vin. Ĉu vi parolas la finnan? Ĉu vi estas sameo?
Mi bezonas forĝiston. Ĉu estas viro tie? Mi bezonas demeti la ĉenon!
Mi ja ne povas promeni tiel ĉi!
Vi kriaĉas tro. Per krio oni neniam rompis feron.
Mi rigardos. La edzo havis iajn instrumentojn.
Kiel vi deziras, sinjorino.
Ĉu estas via edzo?
Ĉu malsana?
Ĉu li estas via edzo?
Ĉu vi estas vundita aŭ malsana?
Fritz! SS-trupano...
Ruso.
Mi ne estas germano. Vi eble opinias, ke mi estas el la divizio „Nord?
Ili devigis nin porti la uniformon, por ke ni ne kapitulaciu.
Ĉar vi ne ŝatas germanojn, speciale en tia uniformo.
(germane) Ĉu vi parolas la germanan?
(germane) Manojn supren! Hitler mortis!
Estos malfacile, se nur tion vi scias en la germana.
Ne gravas, la milito finiĝis por mi.
Mi demetos la ĉenon kaj iros hejmen.
Ĉu vi komprenas?
Kukolo damnita.
Vi estis verŝajne en tiu aŭto.
En la aŭto.
Aviadilo.
Mi ne povis kompreni, kial la rusaj aviadiloj pafis al vi.
Pafu, serpentido. Miaj propraj homoj tutegale starigus min kontraŭ la muro.
Mi estas Veikko. Kaj vi? Ĉu Ivan?
- Iru for! - Irufor!
Veikko, Irufor... Kaj vi?
Anni. Aha, atendu, ke mi diros la veran nomon!
Vi povas sorĉi ion malbonan al mi.
Anni, Irufor, Veikko.
Estas agrable konatiĝi!
Bedaŭrinde, ni ne havas per kio ni festu tion.
Mi multe babilas. Tio estas de la nervoj.
Kondamnita viro, kiu sukcesis travivi, - tio ja signifas multon!
Mi komprenas.
Ŝajne, oni ne ĝojas pri mi en ĉi-domo.
Mi bedaŭras, ke mi perturbis vian pacon.
Mi demetos la ĉenon kaj foriros.
Venu. Mi donos al vi la ilojn.
Ĉi tiuj estas la iloj de mia edzo.
Ĉu via edzo faras sameajn tranĉilojn?
Mi supozas, ke vi estas lerta junulo.
Verŝajne, knabinoj kirlas ĉirkaŭ vi.
Ĉu vi multajn sub sin premis?
Ne maltrankviliĝu. Mi demetos la ĉenon kaj foriros.
Estas mia kvara jaro sen viro.
Hieraŭ nokte mi brakumis la ruson. Li dormis...
...tamen en mia ventro ekdoloris, kaj sube mi iĝis malseka.
Vi malbone odoras.
Nun la viroj odoras je fero kaj morto.
Jes, multas kuloj.
Kiam mi estis katenigita ĉe la roko mi pensis, ke ili min formanĝos.
Bonŝance la vento forblovadis ilin.
Ĉu vi havas saŭnon? Ĉu mi povas lavi min?
Via haŭto estas blanka, mi tian ne vidis eĉ ĉe virinoj.
La kuloj mordis vin, ĉar vi tro ofte lavas vin.
Kvar jaroj sen viro, kaj nun du samtempe!
Ĉu eble la spiritoj aŭdis miajn pensojn?
Li surmetis jupon! Kial vi vestis vin kiel virino?!
Ĉu vi la dentojn montras, Fritz? Eble necesos plori.
Bona tranĉilo, sed la tenilo mallongas.
Irufor, mi ja diris al vi: la milito por mi finiĝis.
Mi ne volas mortigi, nek mi volas morti. Ĉu klaras?
Nu mortigu min jam!
Tio estas la tranĉilo de mia edzo. Ĝi estas mia, kiam li forestas.
Espereble, vi ne mortigos unu la alian! Mi ne havas deziron vin ambaŭ subterigi.
Kion vi atendas?
Ĉu vi pensas, ke mi mortigos vin? La milito finiĝis, amiko! Ĉu vi komprenas?
Ĉu vi komprenas? Mia milito estas finita.
Leo Tolstoj, "Milito kaj Paco. "
Pafu, aĉulo.
Leo Tolstoj, "Milito. Kaj Paco. " Ĉu vi komprenas?
Mi komprenas, ke vi, faŝistoj, bruligis en Jasnaja Polana la domon de Tolstoj.
Mi ne estas faŝisto. Mi estas finno. Finno. Finnlando.
Mi studis en la Stokholma universitato, poste — milito. Mi ne volis batali.
Vi estas idioto! Fjodor Dostojevskij. Idioto.
Kion li balbutas, ne klaras...
Tedis al mi la milito! Adiaŭ, la armiloj!
Ernest Hemingway, "Adiaŭ, la armiloj"!
Mi ne scias, kiel diri ruse...
Mi bedaŭras, ke mi ne studis ĝin... Pardonu, Irufor.
Abomena kaj aĉa loko.
Ankoraŭ hieraŭ...
...kiam mi estis kondamnita, alkatenigita al roko kiel Prometeo.
Nur kiam mi ekpensis pri Prometeo, mi komprenis, kiel liberiĝi de la ĉeno.
Mi povintus uzi ion alian anstataŭ okulvitroj.
Mi povintus elpreni la kuglon el obuso kaj pafi en herbon. Herbo verŝajne ekbrulus.
Vi ne komprenas min, sed tio ne gravas.
Mi esperas, ke homoj rigardos poste kun hororo al tio, kion ili faris dum milito.
La ĉefa afero estas, ke ni estas vivaj. Vi kaj mi.
Eble ili ne volos eĉ pensi pri la tuta afero.
Homo kapablas fari strangajn aferojn.
Dostojevskij diris tion.
El la ĉeno eblas fari multajn utilaĵojn.
Li ĝojas, la faŝisto.
Mi neniam staris en faŝisma vidpunkto. Mi estas demokrato.
Faŝisto, tutegale.
Demokratio!
Venu manĝi.
Ni iru manĝi.
Ĉu vi timas, ke mi batos vin demalantaŭe? Mi batus, se ne havus cerbo-kontuzon.
Estas jam la dua. La unua okazis vintre, en la kvardek dua jaro.
Ĉu mi rajtas ankoraŭ iom?..
Vi manĝas multe. Por manĝi multe, vi devas labori multe.
Dankon!
Dankon. Ĉio estas tre bongusta.
Ĉu kafo? Mi ne trinkas kafon kutime, tamen dankon pro ĝi.
Stulta virino.
Ĉu vi havas fumaĵon?
Tabakon ĉu vi havas? (germane) Bonvolu, unu cigaredon.
Se mi havus ĝin, mi fumus mem.
Dankon, faŝisto.
Demetu tion, mi lavos ĝin.
Ankaŭ tion demetu.
Vi nur ŝatas volvi vin en vestaĵojn.
Vi estas bona. Knabinoj ŝatas tiajn.
Aŭskultu, Fritz!
Ŝajne vi plaĉas al ŝi.
Kial vi estas en virina robo? Demetu. Aspektas ridinde.
Iru for!
Irufor, vi estas modesta. Sed sameoj ne komprenas tion.
Ili vivas simplan naturan vivon.
Vi parolas tro multe. Miaj oreloj jam sonoras de viaj vortoj. Mi ne komprenas vin.
Ŝi ne kolektis multe da fiŝo. Vintro estos severa.
Ni nur estas superfluaj buŝoj por nutri. Necesas foriri rapide.
Mia vidkapablo estas en ordo.
Mi ekportis okulvitrojn por aspekti pli grava en la universitato.
Mia familio havis problemojn kolektante monon por mia studado.
En Stokholmo oni desupre rigardas al finnoj.
Tial mi ekis porti okulvitrojn. Mi neniam pensis, ke ili savos min.
Ankaŭ da fojno ŝi ne multe kolektis.
Eble tamen sufiĉe por la boacoj. Ili ja manĝas muskon el sub la neĝo.
Oni prenos ilin al la vintraj paŝtejoj.
Iru, babilemulo!
Mi helpu vin!
Ne alproksimiĝu. Aŭ mi estos malseka kaj volos krii!
Ŝi estas agresiva. Enamiĝis la knabin’.
Kio?
Mi diris, ŝi ekamis vin.
Mi faru fumtubon por la saŭno. Mi kovros ĉi tion per argilo.
Mi ĵetos ĝin en la fajron. La ligno forbrulos, restos argila fumtubo.
Fumtubo.
Ni boligos aŭ fritos ilin, kaj manĝos.
Ĉu vi volas iri al la alia mondo?
Prefere trinku akvon, en kiu amonitoj bolis. De tiuj ĉi vi nur malsaniĝos.
Ĉu vi ne volas okupiĝi pri ili? Ne zorgu.
Mi mem kuiros ilin.
La serĝento en mia bataliono kuiris ilin mirinde!
Irufor volas manĝi fungojn por paroli kun spiritoj.
Eble li estas ŝamano aŭ sorĉisto?
Lasu lin ripozi. Li estas ankoraŭ malforta post la kontuzo.
Mi ĉion faros mem.
Kredeble pri aliaj aferoj vi estas pli bona.
Mi ne estus kontraŭ, se vi ĵetus min sur la boacan felon, junulo.
Mi jam forgesis, kiel tio okazas.
Ne ŝercu kun mi tiel. Mi ne vidis virinon dum du monatoj.
Nun eĉ ĝibulino aspektus princino al mi.
Vi havas delikatajn manojn. Vi ne kutimas al vira laboro.
Vi verŝajne nur scias, kiel mortigi.
Tio ne estas laboro. Nur grandaj infanoj pensas...
...ke prenante vivon de la alia, ili plilongigas la propran.
Metu la barelon en ĝian lokon poste.
Mastrino, mi bezonas salon. Salon!
Mi ne estas tiel freneza por manĝi fungojn!
Ah, klaras. En la domo.
Fekulo! Imagu nur!
La akvo alportis leteron.
La politika oficiro denuncis min! Nazmuka knabeto!
Ne estis servinta semajnon en la fronto, kaj jam denuncis!
Mi rilatis al li, kiel patro al filo.
Jen li skribas: Mi sciigas, ke li ne havas la saman opinion...
La akvo difektis vortojn. En la rivereto akvo bonas.
Se oni metas tolaĵojn en ĝin, la sekvan tagon la tolaĵoj jam puras.
Restus nemulte da faruno. Mi aldonas al ĝi lignon.
Li skribas, ke miaj poemoj estas skribmaniaj kaj feblaj! Ĉu li enviis?
Ĉu li mem verkis ion en sia vivo krom la denuncoj?
Al mi Sergej Jesenin mem diris, ke necesas verki.
Mia patro laboris kiel taksiisto.
Unu tagon li veturigis Jesenin-on de la stacidomo al hotelo.
Mi estis knabo. Mi sidis apude kaj recitadis poemojn.
Li ja tiel diris: Vi devas verki.. Kaj aŭtografon postlasis.
Ĉu estas via edzino? Bela.
Soldatoj prenis mian edzon kvar jarojn antaŭe.
Vidu, estas Jesenin mem!
Mi skribis poemojn pri la beleco de naturo.
Por resti mense sana ĉe la fronto. Dio scias, kion li vidis tie.
Ne zorgu! Vi estas ankoraŭ viva. Kaj via edzino estas tre bela.
Ne manĝu fungojn! Aŭ vi iĝos freneza.
La fungoj baldaŭ pretos. Ni povas manĝi. Tamen necesas iom da salo.
Jes. Fungoj estas malbonaj. Ili povas esti venenaj.
Mi perdas tempon babilante ĉi tie. Vortoj ne satigos boacojn.
Vi rompis la feron.
Mi alportis tiun ĉi barelon de sur la monteto!
Estas iom kruda, sed ni povas bani. Ĝi jam estas varmega.
Irufor, venu kaj banu!
Vi malsanas, ĉar vi forgratas vian haŭton.
Mia edzo banis sin en saŭno, en la urbo.
Mi apenaŭ resanigis lin, kaj li antaŭe neniam malsanis.
Ĉu vi eĉ en la saŭnon prenas pafilon?
Eniru ja.
Ne malbonas, kvankam la fumtubo tro rapide eligas la varmon.
Mi ne ŝatas saŭnojn. Mi preferas turkan banejon. Ĉu vi komprenas? Turkajn.
Vanas eĉ diskuti. Ŝi estas linda virino. Lerta.
Tiaj bone mastrumas kaj ankaŭ en la lito ne lasas endormiĝi.
Ni havis kontroliston ĝuste kiel ŝi.
Mi invitis ŝin al kinejo iam, tamen ŝi ne venis.
Poste ŝi edziniĝis al mia kunlaboranto. Viktor Biĉkov estis lia nomo.
Mi ne scias, kion ŝi trovis en li. Li estis malbela, kiel peko. Monstro.
Mi ne komprenas, Irufor. Ĉu vi ne ŝatas la saŭnon?
Mi ne estas fakulo. Mi nur iam legis, kiel fari.
Se esti honesta, mi neniam estis bonŝanca pri la virinoj.
Edziĝis dufoje. Ambaŭfoje kriple.
Kial vi estas tiaj seriozaj?
Lavu vin, de vi fiodoras je milito kaj morto.
Korvo flugis super kampo. Vidis ĝi boacan gregon.
Ĝi komencis kalkulon: unu, du, tri... Kaj kalkulis ĝis tagiĝo.
Tiam laca korvo diris: Vi multas, sed mi estas sola!
Kaj foriris korvo dormi.
Iru. Ni iru. Ne zorgu. Tamen sciu: mi krias, kiam estas agrable.
Damne!
Ne! Ne faru!
Pardonu, estis nur malbona sonĝo.
Mi ne volis timigi vin.
Ĉu vi malbone fartas?
Estas ĉar vi manĝis fungojn.
Mi faros herban infuzaĵon por vi. Ĝi forigos el vi malbonaĵojn.
Vi plaĉis al mi ekde la komenco.
Sed vi preferis faŝiston. Li estas pli juna, sed tamen faŝisto.
Mi faros herban infuzaĵon. Vi fartos pli bone.
Mi devas labori, aŭ vintre mi devos, kiel arkta vulpo, manĝi fekaĵojn.
Do vi ĝuis kun li. Mi aŭdis, kiel vi ĝemis sub li.
Estis dolore aŭdi tion. Mi volis mortigi vin ambaŭ.
Pardonu al mi tiajn pensojn. Vi revenigis min al vivo.
Ripozu. Mi havas multajn farindaĵojn.
Vi tuj prenis mian koron.
Mi ja diris al vi, Irufor, forestas kugloj.
Ĉu vi ĵaluzas, ke ŝi elektis min?
Ne ĵaluzu. Ŝi nur volis iom da feliĉo.
Diablo kun vi! Vivu!
Vi estas ankoraŭ juna, tute ne vivis.
Kaj mi laciĝis. Tedis min militi.
Animo malplenas pro la milito.
Mi iru haki lignon!
Foriri necesas.
Estas la herba infuzaĵo. Trinku, Irufor.
Kion vi trovis en tiu faŝisto?
Li babilaĉas multe, sed kion diras - ne klaras.
La funga veneno forlasos vian korpon kaj vi fartos pli bone.
Bongusta.
Manĝu, mi volas nokte denove krii.
Kaj ne rigardu al mi tiel, aŭ mi volas forŝiri la jupojn anstataŭ labori.
Ho! Ĉu vi trinkis la infuzaĵon?
Foriru! Foriru!
Stulta, venenigis min! Foriru, ĉi tie ne estas teatro!
Ĉi tie estas pura loko! Ĉu vi ne vidis, kien mi iris?
Foriru! Kion vi rigardas?
Vi estas sovaĝa viro, Irufor. La infuzaĵo efikis.
Li ne alkutimiĝis manĝi fungojn po multe.
Ĉu estas interese?!
Venigu ĉiujn rigardi! Vi ĉiujn venigu: la hundojn, la boacojn! Idiotaĵo...
Necesas ripari provizejon.
Vi estas ambaŭ grandaj. Mi devas nutri vin per viando.
Ah, dankon. Mi pli bone fartas.
Do, ĝenerale,...
Dankon. Mi iru...
Vi estas grandaj kaj manĝas multe...
...sed mi ne povas mortigi boacon por vi. Restas tro malmultaj.
Do, bone. Adiaŭ.
Dankon al vi pro la pano kaj salo, kvankam salon vi ne havas.
Vi havas bonajn okulojn, Irufor. Sed ne plu manĝu fungojn.
Bone, ke ni tiel adiaŭis. Mi iru. Mi ne plu povas.
Ĉe vi estas bone, sed mi freneziĝas. Kredeble, mi dekutimiĝis de vivo.
Irufor, ĉu vi denove iras por fungoj? Mi helpu!
Kien vi portas ilin? Mi ĵus alportis!
Dankon.
Vi vere estas abomena.
Germanoj tie! Faŝistoj, faŝistoj! Kaŝu vin!
Nur tri de ili. Unu estas vundita kaj estas ankaŭ virino, sanitaristo eble.
Donu la pafilon. Unu el ili estas oficiro. Ni kaptos ilin kaj havos rekompencon.
Forestas kugloj.
Kio?! Mi ja diras al vi: germanoj, faŝistoj.
Mi ne plu batalas. Kaj ne havas per kio batali.
Ili estos super la monteto baldaŭ, ni estos tre videblaj.
Donu la pafilon al mi!
Ĉu vi ne volas bonorde doni? Tiam mi prenu ĝin perforte.
Se... ne estus la cerba komocio, mi kuŝigus vin!
Mi prenis homojn kiel vi facile!
- La milito finiĝis por mi! - Lasu min iri. Doloras...
Ĉu vi komprenas? Finiĝis!
Mi volas vivi alian vivon. Studi...
Generaloj, leŭtenantoj... Mi estas homo kiel vi!
Mi volas vivi, sed ne batali!
Kial vi kriaĉas?
Mi pensis, vi estas kukolo... kondamnita kaŝpafisto...
...sed vi nur estas timemulo.
Lerte vi ĵetis min en la fajron.
Bravulo, la tutan nokton kun la virino seksumis, sed forto restis!
Vi ne komprenis!
Penu konduti dece almenaŭ antaŭ ŝi.
Ankaŭ via vizaĝo estas tute malpura.
Mi diras al vi, ke mia milito finiĝis! Ĉu vi kaptas? Fino!
Se vi volas batali kaj mortigi vian propran specion, faru!
Mi volas alian vivon.
La mondo ne perfektas, sed vivo ne estas malpli inda pro tio.
Eble vi neniam vivis, Irufor?
Ĉiam batalis kaj nenion alian scias?
Ŝajnas, ke lastaj momentoj de homo plifortigas kapablon senti belon.
Mi volas skribi poemojn, muzikon malgraŭ ke mi ne scipovas.
Mi foriras, Irufor.
Vi ne komprenis min kaj mi ne komprenis vin.
Ĉu vi ne scias kion fari pri via forto?
Tiam venu helpi min.
Ŝi volas, ke ni helpu.
Ni iru. Mi vidis tiajn maŝinojn. Ili neniam flugis ĉi tie, tamen.
Kio okazis?
Ĝi ne eksplodis. Eble elĉerpiĝis fuelo.
Io blanka estis ĉirkaŭ ĝi. Mi iras tien. Venu kun mi.
Restu ĉi tie.
La infuzaĵo helpis al Irufor. Jen kiel li marŝas energie.
Legu. Verŝajne oni proponas al vi kapitulacii.
Irufor! Finlando forlasis la militon! Ni ne plu militas!
La milito finiĝis! Vivu prudento!
Estas mortinta piloto tie.
Virinoj ne devas militi. Estas nenature kaj dolore por rigardi.
Irufor, mi ne estas soldato, nek malamiko.
Ĉi tie oni diras, ke finnoj ne plu militas.
Ĉu vi ĝojas, ke viaj homoj faligis la aviadilon?
Feliĉa, ĉu? Heroo. Kontraŭ tiaj junulinetoj vi estas herooj.
Ili disĵetis anoncojn. Ni entombigu ilin.
Jen laboro de la viaj. Ankaŭ via, Fritz!
Mi estas finno!
Kiel mi povas diri al vi, ke mi ne batalas? La milito finiĝis!
Vidu, Irufor! Mi nun rompos la malbenitan pafilon!
Vi estas idioto, Irufor. Finnlando subskribis ĉeson de pafado kun Rusio.
La flugfolio servas kiel paspapero hejmen. Ĉu do Finnlando kapitulaciis?
Jes, kapitulaciis, se tio helpas vin kompreni...
...ke mi ne plu batalas. Mi kapitulaciis longe antaŭe.
Aŭskultu, junulo. Ne mortu.
Mi tuj vin alportos. Ĉi tie estas proksime.
Nu kial vi ne povas aŭskulti?
Ne mortu!
Aŭskultu, vi ne silentu. Almenaŭ ĝemu. Por ke mi sciu pri via vivo.
Kiu vundis lin?
Mi akcidente pafis al li. Mi pensis, ke li volas frapi min per la pafilo.
Kio okazis?
Kiel stulte estis. Estos domaĝe, se li mortos.
La finnoj kapitulaciis. Eble ankaŭ la germanoj, kaj la milito finiĝis?..
Alportu akvon! Iru, alportu akvon!
Li foriras de ni, Irufor.
Mi ne povas rememori, kiel teni foriranton al mortolando.
Mia avino sciis kiel.
Ŝi fariĝadis hundino kaj subtenis mortanton per sia bojado.
Mia etfingro iĝu mortanto.
Mi tenos forte lian manon kaj turnos vin de la morta vojo!
Mi haltos vin sur la vojo al la lando de morto.
Aŭdu, kiel hurlas la hundo kaj revenu!
Mi tenos vin firme kaj ne lasos vin foriri el via korpo.
Aŭdu hurladon de la hundo! Ĝi protektas vian hejmon.
Ĝi vokas vin reen de la vojo al la regno de morto!
Aŭdu mian hurladon. Mi kaptadas vin, saltas ĉirkaŭ vi.
Mi mordas viajn brakojn kaj gambojn, ne lasante vin for.
Revenu al via korpo! Aŭdu la krion de la hundo!
Revenu de la morta vojo!
Mi turnos vian animon en flosantan ŝtipon!
Vin portas la ondoj, mi estas la vento.
Mi estas forta norda vento portanta vin al la bordo.
Aŭdu, kiel hurlas la hundo sur la bordo.
Mi veturigas vin per mia varma spiro al via korpo kuŝanta sur la bordo.
Kuru en vian korpon! Kuru!
Mi movigas vian animon-ŝtipon al la bordo!
Mi prenas vin je la radikoj...
Spirito, revenu al la korpo!
La spirito revenis.
Irufor, venu ĉi tien!
Vivas.
Venu al mi. Mi bezonas varmon kaj viron apud mi.
Anni, mi vin ne komprenas. Vi ripozu.
Vi la tutan nokton batis la tamburon, kriis.
Mia nomo ne estas Anni.
Miaj gepatroj nomis min Kukolo.
Homoj nomis min Lama.
La edzo nomis min Anni.
Sed mia vera nomo estas Kukolo.
Irufor, venu al mi.
Dankon al vi, kara, por ĉio. Por la pano, la salo.
Se ne ĉio glatis, forgesu.
Vi estas bonkora virino, anima.
Dankon, Anni.
Kion vi atendas?
Mi havas multajn farendaĵojn. Iru. Ne estas mia perdo.
Nu tiel, Irufor.
Mi iros tien.
Estas longa vojo, sed mi sukcesos!
Ĉion bonan al vi, Irufor.
Mia nomo, interalie, estas Ivan. Ivan.
Jes, tiel ĉiuj rusoj nomiĝas.
Irufor Ivan.
Iru ankaŭ vi.
Ili disiĝis sur tiu monteto.
En tiu jaro ekneĝis frue.
Ili foriris.
Unu laŭ tiu vojo, la alia - en tiun direkton. Ĉiu al sia hejmo.
Ili estis fortikaj kaj kuraĝaj viroj.
Ili povus esti bonaj ĉasistoj.
Sed la milito igis ilin fari malbonaĵojn kaj ili laciĝis de tio.
Ili komprenis tion kaj ĉesis batali unu kontraŭ la alia.
Ili iĝis amikoj kaj helpis min pri ĉiutagaj farindaĵoj.
Ili ĉiam helpadis unu la alian.
Iu malica vundis unun el ili, kaj la dua alportis lin al mi.
Mi zorgis pri la vundo kaj ne permesis al li morti.
Venis tago, kaj mi konsciis, ke ili volas reveni...
...al la patrinoj, kiuj naskis ilin.
Mi kudris varmajn vestojn por ili kaj provizis la manĝaĵon por la vojo.
Ili foriris al siaj bienoj.
Kaj viaj patroj nomiĝis, kiel vi.
Irufor...
...kaj Veikko.
Tradukis Slavik Ivanov
vd. ankaŭ http://eo.wikipedia.org/wiki/Kukolo_(filmo)
Prilaboris: KienLi www.filmoj.net